Ooit ging je voor een noodzakelijk telefoongesprek naar de sigarenboer die als enige in de straat een telephoontoestel bezat. Bellen deed je dus sporadisch. Met een eigen toestel aan de gangwand belde je al veel vaker, want de telefoon was nu onder handbereik. Jaren later kwam er de mobiele telefoon, een soort draagbare autoaccu met een kiesschijf, hoorn en lange sprietantenne waaraan je je een breuk tilde. Om het tillen te verlichten vond men handzame GSM toestellen uit. Ook internet en e-mail verschenen in de communicatieve sfeer. En dan is er nu ook Twitter, Hyves, Facebook, etc. Rond deze technische verworvenheden is een hele kwekcultuur ontstaan met tamelijk infantiele trekjes. Zo kan je op Facebook of Hyves vriendjes worden van elkaar. Het laatst dat ik het leggen van contacten omschreef als ‘wil je mijn vriend worden’ was, meen ik. op de kleuterschool. En met de recentelijk ontwikkelde verworvenheid Twitter, zo heb ik mij laten vertellen, bestaat de mogelijkheid grote groepen mensen ieder moment van de dag op de hoogte te brengen van hetgeen waarmee je bezig bent. En ook dat is in feite een terugkeer naar de peutertijd. Als men opgroeit van peuter naar kleuter is er een fase waarin men de ‘umwelt’ continue op de hoogte wil brengen van de eigen ontwikkelingen. ‘Kijk, pappa ik kan al lopen! Kijk eens mamma, wat een mooie tekening ik gemaakt heb? En ik kan héééél hoog springen en héééél hard steppen!!!!’ Dat werk. Nu weet ik wel dat we, om het huidig hysterisch tijdsgewricht aan te kunnen, een beetje ondergedoken zijn in een retro-mode, maar om dan in de schriftelijke communicatie gelijk terug te vallen naar kleuterniveau gaat mij wat ver. En dat is nou precies wat Twitter doet. Het persoonlijke fröbelnieuws upgraden tot een Zaak van Formaat. Ik heb me trouwens laten vertellen dat men per boodschap maar over 140 karakters beschikt, net zoals een kleuter een beperkte woordenschat tot z’n beschikking heeft. Ziehier wederom een overeenkomst. Dus Twitteren is eigenlijk niets meer dan converseren op kleuteriaans oerschreeuw-niveau. Dat uitgerekend de jongens en meisjes politici zich hebben ontpopt tot kleuterkwek-Twitteraars van formaat, verklaart trouwens veel over de momenteel wat morsige ‘toestand van het land’.
Nee, ik wil best meegaan met de nieuwste technologische ontwikkelen, maar als men mij zegt dat ik moet gaan Twitteren, voel ik me toch niet serieus genomen. Twitteren, het woord alleen al is mij te kwakerig. Overigens is een wethouder in Dronten met zijn Twitter-activiteiten gestaakt. Hij is kennelijk weer uit zijn kleutertijd opgestaan en als volwassene weer aan het werk gegaan. Dat zouden meer politici moeten doen.

Geplaatst op: Dinsdag 29 juni 2010 om 18:11 uur

Plaats een reactie: