Haringtest?

AD Haringtest vanuit… een kofferbak versus de gedegen Paul Waayers Haringtest 2011

Ieder jaar genereert de AD Haringtest de nodige beroering. Menig hardwerkende visverkoper loopt namelijk de kans door de uitslag aanzienlijke verkoop-averij op te lopen. Maar klopt die hele AD Haringtest wel? En wie is eigenlijk die ‘keurmeester’ Aad Taal? Hoogste tijd om de werkwijze van deze test alsmede die van zijn ‘keurmeester’ eens tegen het licht te houden.

Aad is, volgens eigen zeggen, een onafhankelijk keurmeester uit de visserijbranche. Liever had ik gelezen dat Aad bij TNO werkte. Of bij de Keuringsdienst van Waren. Ook verdacht is de achternaam Taal. Dat klinkt mij net iets te Schevenings om nog als ‘onafhankelijk’ serieus te nemen. Als Aad nou Pietersen had geheten, of liever nog Abdoellah en op de loonlijst terug te vinden was van de Consumentenbond of, voor mijn part Al Qaida of nog liever lid was geweest van de extremistische beweging ‘De Achtste Oktober der Besneden Snikkels’ zou er geen enkele twijfel van mijn kant zijn. Maar nu? Taal? Onafhankelijk keurmeester? Uit de visserijbranche?

Ontbinding

Laten we eens inzoomen op de werkwijze van Aad. Hij schijnt met zijn auto, ik stel mij bij Aad iets Opel Vectra’s voor, richting allerlei verkooppunten te rijden. Daar aangekomen stapt Aad uit en koopt vier haringen. Met zijn verse aankoop op zak kuiert Aad vervolgens op zijn gemakkie (want niemand krijgt Aad gek, zegt Aad) door de tropische voorjaarstemperaturen doodgemoedereerd naar zijn Opel Vectra. Tijdens deze wandeling wordt Aad toevalligerwijs staande gehouden door een kennis met wie hij een half uurtje staat te kouten. Na dit gesprek besluit onze ‘keurmeester’ nog even een ijsje te gaan eten. Het is tenslotte een bloedhete dag. Ondertussen heeft de haring in zijn plastic zakje door de zomershete temperaturen een definitieve staat van totale ontbinding bereikt.
Uiteindelijk komt onze ‘keurmeester’ na een uurtje of wat bij zijn, door de zon bloedheet opgewarmde, kofferbak aan, waar hij zijn semi-wetenschappelijke geklooi tussen reservewiel en krik voltrekt.
Tja…

Boer Koekoek

Hoe zou het volgens de als uitstekend bekend staande en gerenommeerde Paul Waayers Haring Test 2011 dan wel moeten?
Heel simpel: Aad stopt met die onzin in zijn kofferbak en gaat de politiek in. Daar ligt zijn talent. Ik citeer zijn testoordeel van vishandel Jan Bootsma op de Coolsingel 107b te Rotterdam: ‘Dwing alle hangjongeren in het centrum van Rotterdam één keer zo’n haring te eten en zij zullen onmiddellijk vluchten. Probleem opgelost.’ Kijk, dat is politieke creativiteit die je bij bestaande partijen niet aantreft. Aad: de nieuwe boer Koekoek. De leemte die Aad achterlaat, kan ingevuld worden door de Voedsel en Waren Autoriteit dewelke rond de nieuwe haringtijd onafhankelijke professionele onderzoekers inhuurt, waarbij één belangrijk selectiecriterium de achternaam zal zijn. Dus namen met een Scheveningse klankkleur zoals de Pronk-jes, de Vrolijk-jes, de Rog-jes, de Plugge-tjes, de Van der Zwan-netjes en al helemaal niet de Taal-tjes vallen uiteraard bij voorbaat af.

Aad exit

Die werkelijk onafhankelijke onderzoekers bezoeken niet één maar drie keer per week ’n visverkooppunt op verschillende dagen. Tijdens die bezoeken wordt de haring binnen één minuut na aankoop in een gekoelde laboratoriumwagen uitvoerig onderzocht door wetenschappers met kennis van zaken Uit die drie bezoeken wordt één gemiddelde genomen. Ziehier de blauwdruk van een wetenschappelijk en onafhankelijk onderzoek. Dááág Aad!

Natuurlijk heeft de Paul Waayers Haring Test 2011 ook een uitslag. Een heel jaar lang testten we vier visverkooppunten in Den Haag die we in dat jaar wekelijks meerdere malen bezochten. Geheel niet gesponsord, uit eigen zak betaald dus gegarandeerd gevrijwaard van belangenverstrengeling of omkoping. Vanwege deze werkwijze alleen al staat de Paul Waayers Haring Test 2011 bij de echte haringliefhebbers bekend als: ‘zeer grondig’, ‘uiterst betrouwbaar’ en ‘on-Nederlands transparant’.

De verkooppunten zijn allen in Den Haag gevestigd. De Haringkraam Buitenhof, vishandel de Zeespiegel in de Boekhorststraat, kapitein Jack op het Colijnplein (vruchtenbuurt) en zeevishandel Rog op het Valkenboschplein. Het testoordeel van de Paul Waayers Haring Test 2011: ‘Alle vier genoemde zaken delen een eerste plaats, daar zij uitmunten in vakmanschap, gedrevenheid, klantvriendelijkheid, hygiëne.
Eindoordeel: deze vakmensen weten waarmee ze bezig zijn en zijn dag en nacht bezig om als kleine zelfstandigen hun nering met uitsluitend vers-van-het-mes-topkwaliteit levensvatbaar te houden. Daar slagen ze keer op keer in. Hulde. Het hele jaar door een gedeelde éérste plaats voor dit viertal dus.’

Journalistieke putlucht

Tot slot de uitslag van de Paul Waayers Dagbladen Test 2011. Het gaat hier om de jaarlijkse aankoop van één exemplaar AD, die vluchtig doorgebladerd is op het kofferdeksel van mijn auto.
De uitslag luidt: ‘Het AD presteert al jaren onder de maat als het om journalistiek gaat. Onafgebroken produceert dit medium flut-artikelen zoals haring- en oliebollentesten met een ongekend hoog lastergehalte, waarbij op stuitende wijze reputaties van hardwerkende mensen onderuit gehaald worden. Het journalistieke gehalte overstijgt ruimschoots de hardnekkige putlucht van de huidige en zeer omstreden Engelse riool-journalistiek, en is het best te omschrijven in termen als ‘infantiel’ en ‘stupide’. Het blad doet vermoeden dat er een hersendode hoofdredactie zit die dyslectische debieltjes aanstuurt, die op hun beurt zich manifesteren als ‘verslaggevers’. Daarnaast grossiert het AD uitbundig en ruimhartig in oud-bakken nieuws van de dag daarvoor. En dat ruik je. Gedegen eigen onderzoeksjournalistiek? Bij het AD weet men niet eens hoe je dat woord schrijft. Kortom, zo’n krant gun je je ergste vijand nog niet
Eindoordeel: Het AD is alleen nog geschikt om vis in te verpakken.’

.

Geplaatst op: Dinsdag 12 juli 2011 om 17:03 uur