Berichten uit de kruipruimten der democratie

Kijk, ik weet ook wel dat de perikelen die de gemeenteraadsverkiezingen teisterden, zoals hertellingen in Rotterdam en wegvluchtende landelijke politica, zoals een Bos, een Kant en een Eurlings, al lang en breed zijn verdampt in de waan van de dag. Maar toch, nog even een terugblik ter leeringe ende vermaeck, want op 9 juni is het weer zover.
In een dolle bui hadden een vriendin en ik ons aangemeld als voorzitter van een stembureau. En ja hoor, uitgerekend ik werd verkozen tot voorzitter van het stembureau in de gymzaal aan de Ireneschool in de Slicherstraat, hartje Schilderswijk. Trof dat even mooi!
Ik heb namelijk een avontuurlijke inslag, dus ik had er een hoop van verwacht daar in de Slicherstraat. Marokkaanse jongeren die mij in het gezicht zouden spuwen onder het roepen van kreten zoals daar zijn: ”Allah Akbah en alle Nederlandse vrouwen zijn hoeren!”, dat was toch wel het minste. En verder intimiderend gedrag der echtgenoten van vrouwen in burkatenten die niet te identificeren zouden zijn. Messentrekkerij. Bloed over de stembiljetten. Doden en gewonden. Loeiende sirenes. Flitsende blauwe zwaailichten. De Koningstraat die afgezet werd. Helicopters die boven het centrum van Den Haag cirkelden. De camera’s van Hart van Nederland. Door messteken geperforeerde lichamen in bloeddoordrenkte stemhokjes. Kortom, het echte werk.
Ach, het viel wat dat betreft allemaal een beetje tegen. De sfeer was de gehele dag door tamelijk gemoedelijk. Vrijwel iedereen kon zich identificeren en wie dat niet kon, vertrok zonder morren huiswaarts om de benodigde bescheiden alsnog op te halen.
Ja inderdaad, even heb ik een stemhokje voor omvallen moeten behoeden toen een slechtziende Afrikaanse oma van ver in de negentig, assistentie kreeg van zowel de medicijnman, als de stamoudste ten einde het juiste vakje van haar keuze rood te kleuren. Samen met een tweetal Marokkaanse jongeren hielden wij het stemhokje, dat in beweging dreigde te komen door zoveel joviale Afrikaanse vrolijkheid, op zijn plaats. Om met wijlen Pim Fortuyn te spreken: de allochtoontjes hadden er zin an.
Alsof het kiesgeheim nog uitgevonden moest worden, toonde wat later een Antilliaanse man zijn opengevouwen stembiljet aan ons. Hij had op Wilders gestemd. Ach was de politiek zelf maar zo transparant.
Nadat we om 21:00 de sportzaaldeuren hadden gesloten, begon het tellen der stemmen. En zie, uitgerekend de moslim hoofddoekmeisjes in het team bleken het meest nauwkeurig. De stemmen op de PVV werden zonder onderscheid des partijen even zorgvuldig opgestapeld als alle andere stemmen.
Tja, daar had Wilders met zijn Haagse evenknie, de politieke snelle hap Fritesma, nu eens bij moeten zijn.
Toch zal ik mij niet meer snel aanmelden om als voorzitter in een stembureau plaats te nemen, ook al is dit in een wijk dat als de voorhoede van de multi culturele samenleving dienst doet. De Islam mag volgens velen dan een achterlijke godsdienst zijn, maar qua vermeende achterlijkheid wordt de Islam rechts ingehaald door de totaal achterhaalde manier waarop men in Nederland zijn stem moet uitbrengen. Met een raar potloodje een vakje rood kleuren, hoe diep kan je als democratie zinken in een high tech tijdsgewricht. Toen het land 3 miljoen inwoners kende, wist men niet beter en was het stemmen op papier wellicht nog te doen. Met 16 miljoen land- en lotgenoten ligt dat anders. Het leidde ertoe dat ondanks onze accuratesse er van de 1000 stembiljetten er twee ontbraken. Niet echt een aantal dat de verkiezingsuitslag significant zou kunnen beïnvloeden, maar toch. Ook na hertellingen bleef het getal ontbrekende stemformulieren op twee hangen. Met deze uitslag toog ik ’s-nachts om 1:25 naar het stadsdeelkantoor. Nou, daar ging het laffe loonslavengilde der ambtenarij eens even goed voor zitten. Tot half drie ‘s-nachts mocht ik hun verrichtingen aangaande de twee ontbrekende stemformulieren aanschouwen, ingekaderd door het lijstwerk hunner loketten. Doordat er, wellicht ingegeven door het late tijdstip, een soort van ambtenarenhumor ontstond, duurde het allemaal nog wat langer. Om 2:36 had ik het gehad en stapte op.
“Dat kunt u niet doen, we zijn nog niet klaar.” riep één van de ambtenaren door de patrijspoort van zijn bestaan te weten het loket.
“Wedden van wel,” riep ik baldadig terug. “Jullie zijn er nog niet klaar mee, maar ik wel.”

Stemmen met een stembiljet is hetzelfde als turfsteken voor onze energievoorziening. Is hetzelfde als de hoge snelheidstrein inruilen voor de trekschuit. Of e-mail inwisselen voor de postduif en flessenpost. Of literaire meesterwerken inruilen voor extreem-populistische retoriek, van welke aard, oorsprong of geloofsovertuiging dan ook. Of met hamer en beitel in een stoeptegel je boodschappenlijstje beitelen. Of een portretschilder inhuren voor je pasfoto. Dat werk dus. De ervaring in de Schilderswijk anno 2010 was uitermate grappig, inspirerend en bij tijd en wijle hartverwarmend. Het stemmentellen van de papierflappen daarentegen bracht ons weer terug naar de Middeleeuwen. The dark ages zo wilt Maar ja, sommige politici, waarop zo rijkelijk gestemd werd, zullen zich qua gedachtegoed wel in die dark ages herkennen.

(deze column wordt in de week voor de landelijke verkiezingen herhaald. Ter waarschuwing aan hen die zich in een ‘dolle bui’ op willen geven als bemanning van een stembureau. Niet doen! Alleen dan kunnen we de Middeleeuwen achter ons laten.)

Geplaatst op: Woensdag 17 maart 2010 om 17:53 uur