Den Haag Zuid West. Alwaar de nieuwbouw allesverpletterend oprukt in eigentijds baksteendesign, verzonnen door architecten waarover men van alles en nog wat kan beweren, maar niet dat hun ego op de waakvlam heeft gestaan tijdens het ontwerpproces van hun flutturistische bouwsels.
Te midden van al deze eigentijdse bouwbombast staan er nog een paar flats uit de jaren vijftig kwetsbaar overeind te staan. Hun lot wiebelt. Sloop? Renovatie? Verkoop? Of toch sloop?

Het zijn interessante bouwsels, die flats uit de jaren vijftig. Voor die tijd hypermodern, licht en luchtig en het wapen tegen de naoorlogse woningnood. Ontworpen door architecten wier creativiteit aangejaagd werd door het idealistische wederopbouwtijdsgewricht, een periode waarin al te grote en dus hinderlijke ego’s door de omgeving werden teruggeschroefd met het adagium ‘doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg’. Anno 2010 is dat precies omgeleerd, maar dit terzijde.

De zwart-wit foto’s die na de oplevering van die toen nog fonkelnieuwe wijk gemaakt zijn, tonen ons kaarsrechte straten met vrijwel geen automobielen, huisvrouwen die hun stofdoeken op het balkon uitwapperden en een kleuter op zijn step. En omdat Den Haag Zuid West in die begintijd nog een op weilanden gebouwde uithoek in Den Haag was met vooralsnog weinig winkels, bezorgden de middenstand uit andere wijken op bakfietsen met hulpmotor en met electrische Spijkstaal-driewielers het dagelijkse brood en zuivel aan de deur.
De flats vormen doorgaans een rechthoek waardoor er een ruime binnentuin ontstond. De vijftiger jaren-kinderen konden daar veilig spelen met elkaar onder het toeziend oog hunner moeders vanaf hun balkons.
Dat was toen, in die gemoedelijke jaren vijftig. Toen kinderen nog met elkaar speelden en elkaar via internet nog niet naar het leven stonden. Toen de binnentuinen nog speelplekken waren in plaats van hangplekbiotopen van opgeschoten jeugdige Neanderthalers met een laag zelfbeeld en de motoriek van een opgefokte snorscooter. Althans dat laatste is wat er vaak wordt beweerd. Maar klopt het?
Afgelopen zomer was ik regelmatig te vinden in Den Haag Zuid West. Op het Plantenoord om precies te zijn. Op zomerse avonden zag ik in die binnentuin aldaar kinderen van diverse komaf met elkaar spelen. De nationaliteiten die vertegenwoordigd waren: Turks, Marokkaans, Congolees, Iraans en blond-Nederlands. Avond aan avond viel er geen onvertogen woord in het jonge kwinkelerende volkje. Spelende kinderen van diverse nationaliteiten die gewoon lol hebben met elkaar, hoe ga je daarmee om? Het zou zomaar een slogan kunnen zijn van SIRE.

Tijdens die overpeinzing keek ik nog even naar die jeugdige vrolijkheid in die Plantenoordse binnentuin. De anno 2010 multi culturele variant van de jaren vijftig vorige eeuw. En tegelijkertijd de meest ultieme ’50-er jaren retro. Eigenlijk een beetje onopgemerkt. In een binnentuin op het Plantenoord.

Geplaatst op: Vrijdag 3 september 2010 om 13:05 uur

Plaats een reactie: